Dlaczego usunęliśmy siedem funkcji z pomysłu klienta?

Pomysłodawca zna docelową wizję i łatwo traktuje każdy element jako konieczny. Użytkownik nie widzi jednak roadmapy. Widzi tylko to, czy potrafi wykonać konkretne zadanie. Pierwsza wersja jest kompletna wtedy, gdy przeprowadza go przez najważniejszy proces, a nie wtedy, gdy zawiera wszystkie przyszłe moduły.

Funkcji nie oceniamy pytaniem „czy byłaby przydatna”. Prawie każda byłaby przydatna. Pytamy, czy bez niej można uruchomić produkt i zdobyć informację potrzebną do kolejnej decyzji. Jeśli tak, funkcja powinna poczekać.

Stała cena jest możliwa właśnie dlatego, że przed startem zamykamy listę elementów pierwszej wersji. Nowy pomysł nie znika. Trafia do backlogu z informacją, jaki problem ma rozwiązać i kiedy warto do niego wrócić.

Rentumi miało zbudować nowoczesny rynek wynajmu. Do uruchomienia potrzebne były oferty, wyszukiwarka, mapa, konta, kontakt i moderacja. Pozostałe pomysły oceniliśmy pod kątem wpływu na tę ścieżkę.

Każdy odłożony element powinien mieć zapisany problem, użytkownika i warunek powrotu. Przykład: „Dodajemy płatności, gdy pojawi się potwierdzona potrzeba rezerwacji oraz uzgodniony model prowizji”. Taki zapis jest lepszy niż luźna pozycja „płatności” w backlogu.

To podejście pasuje do zespołu, który chce szybko uruchomić realny produkt i potrafi podejmować decyzje na podstawie danych. Nie pasuje, gdy klient wymaga od pierwszego dnia pełnej zgodności z wieloletnią wizją, mimo że nie ma jeszcze użytkowników ani potwierdzonego modelu biznesowego.

Prześlij nawet chaotyczną listę pomysłów. Najpierw połączymy je z jednym wynikiem biznesowym, a potem podzielimy na trzy grupy: konieczne do pierwszej ścieżki, potrzebne po walidacji i takie, których prawdopodobnie nie warto budować.